DO TYŁU

Była leśniczówka

(obecnie Biblioteka Dziecięca)

8°C
Laisvės al. 19, Rejon płungiański
Słuchaj
Trasy

Płungiany, które pojawiają się w źródłach pisanych w 1567 r., otrzymały prawa magdeburskie w 1792 r., jednak nie zdążyły wykorzystać niniejszych praw. Po trzecim rozbiorze Rzeczypospolitej Polskiej (1795 r.) rządy nad Płungianami sprawowali hrabiowie Zubowie, od których dwór w Płungianach pod koniec XIX w. przejęli książęta Ogińcy, którzy otworzyli w pałacu jedną z pierwszych szkół muzycznych, park na Litwie.

W 1923 r. Litwini stanowili 55% mieszkańców miasta, Żydzi – 44%. Żydzi prowadzili również większość spółek miejskich, bardziej zamożne rodziny mieszkały przy ulicy Vytauto wybudowanej w okresie międzywojennym. Na rozwój miasta w okresie międzywojennym duży wpływ wywierała nowa linia kolejowa, zakład produkcyjny włókna lnianego oraz bawełny „Kučiskis – Pabedinskiai”, a także działalność przedsiębiorcza i rzemieślnicza Żydów oraz produkcja rolnicza lokalnych Żmudzinów. W 1941 r. zlikwidowano prawie całą wspólnotę żydowską w Płungianach. Po wojnie obraz Płungianów znacznie się zmienił. Planowano, że miasto stanie się ośrodkiem przemysłowym regionu, jednak do tego nie doszło. Dzisiaj zapraszamy do przechadzki po historycznej części miasta.

W okresie międzywojennym w parku w Płungianach, przy rzece Babrungas, na końcu alei Laisvės, w starym drewnianym domu z białymi okiennicami była rozmieszczona siedziba leśniczówki. W 1930 r. podczas obchodzenia 500-lecia śmierci Witolda Wielkiego przy leśniczówce posadzono dąb Wielkiego Księcia Litewskiego Witolda.

W późniejszym okresie drewniany dom uległ rozbiórce. W 1939 r. na jego miejscu wzniesiono nowy dwukondygnacyjny budynek murowany z piwnicą, w którym prawdopodobnie mieszkał sam leśniczy. Na wiotkich kolumnach został oparty funkcjonujący balkon drugiej kondygnacji leśniczówki, który jako daszek wejścia centralnego tworzy solidny wizerunek budynku reprezentacyjnego.

Uważa się, że na początku okresu powojennego w budynku gospodarzyła komendantura wojenna, która w piwnicy więziła żołnierzy radzieckich, którzy dopuścili się naruszeń – o tym świadczą zapisy pozostałe w piwnicy budynku.

W późniejszym okresie do budynku wprowadził się komitet rejonu płungiańskiego Litewskiej Partii Komunistycznej. W 1978 r. w byłej leśniczówce została otwarta biblioteka centralna rejonu płungiańskiego.

W latach odrodzenia w bibliotece została utworzona grupa litewskiego ruchu niepodległościowego Sąjūdis, właśnie nad tym budynkiem upamiętniającym pierwszą Republikę Litewską. W dniu 30 października 1988 r. po raz pierwszy w Płungianach podniesiono trójkolorowy sztandar. W 2012 r. po przeniesieniu oddziału biblioteki publicznej rejonu płungiańskiego dla dorosłych do odbudowanej wieży zegarowej – oranżerii w parku płungiańskim otwarto tu oddział dziecięcy. W 2018 r. wyremontowano wnętrze oraz uporządkowano część zewnętrzną budynku.

Była leśniczówka

(obecnie Biblioteka Dziecięca)

Laisvės al. 19, Rejon płungiański

Płungiany, które pojawiają się w źródłach pisanych w 1567 r., otrzymały prawa magdeburskie w 1792 r., jednak nie zdążyły wykorzystać niniejszych praw. Po trzecim rozbiorze Rzeczypospolitej Polskiej (1795 r.) rządy nad Płungianami sprawowali hrabiowie Zubowie, od których dwór w Płungianach pod koniec XIX w. przejęli książęta Ogińcy, którzy otworzyli w pałacu jedną z pierwszych szkół muzycznych, park na Litwie.

W 1923 r. Litwini stanowili 55% mieszkańców miasta, Żydzi – 44%. Żydzi prowadzili również większość spółek miejskich, bardziej zamożne rodziny mieszkały przy ulicy Vytauto wybudowanej w okresie międzywojennym. Na rozwój miasta w okresie międzywojennym duży wpływ wywierała nowa linia kolejowa, zakład produkcyjny włókna lnianego oraz bawełny „Kučiskis – Pabedinskiai”, a także działalność przedsiębiorcza i rzemieślnicza Żydów oraz produkcja rolnicza lokalnych Żmudzinów. W 1941 r. zlikwidowano prawie całą wspólnotę żydowską w Płungianach. Po wojnie obraz Płungianów znacznie się zmienił. Planowano, że miasto stanie się ośrodkiem przemysłowym regionu, jednak do tego nie doszło. Dzisiaj zapraszamy do przechadzki po historycznej części miasta.

W okresie międzywojennym w parku w Płungianach, przy rzece Babrungas, na końcu alei Laisvės, w starym drewnianym domu z białymi okiennicami była rozmieszczona siedziba leśniczówki. W 1930 r. podczas obchodzenia 500-lecia śmierci Witolda Wielkiego przy leśniczówce posadzono dąb Wielkiego Księcia Litewskiego Witolda.

W późniejszym okresie drewniany dom uległ rozbiórce. W 1939 r. na jego miejscu wzniesiono nowy dwukondygnacyjny budynek murowany z piwnicą, w którym prawdopodobnie mieszkał sam leśniczy. Na wiotkich kolumnach został oparty funkcjonujący balkon drugiej kondygnacji leśniczówki, który jako daszek wejścia centralnego tworzy solidny wizerunek budynku reprezentacyjnego.

Uważa się, że na początku okresu powojennego w budynku gospodarzyła komendantura wojenna, która w piwnicy więziła żołnierzy radzieckich, którzy dopuścili się naruszeń – o tym świadczą zapisy pozostałe w piwnicy budynku.

W późniejszym okresie do budynku wprowadził się komitet rejonu płungiańskiego Litewskiej Partii Komunistycznej. W 1978 r. w byłej leśniczówce została otwarta biblioteka centralna rejonu płungiańskiego.

W latach odrodzenia w bibliotece została utworzona grupa litewskiego ruchu niepodległościowego Sąjūdis, właśnie nad tym budynkiem upamiętniającym pierwszą Republikę Litewską. W dniu 30 października 1988 r. po raz pierwszy w Płungianach podniesiono trójkolorowy sztandar. W 2012 r. po przeniesieniu oddziału biblioteki publicznej rejonu płungiańskiego dla dorosłych do odbudowanej wieży zegarowej – oranżerii w parku płungiańskim otwarto tu oddział dziecięcy. W 2018 r. wyremontowano wnętrze oraz uporządkowano część zewnętrzną budynku.

Twój komentarz

Wyślij
Komentarz został pomyślnie wysłany!