DO TYŁU

Dom Sugihary

4°C
Vaižganto g. 30, Kowno
Słuchaj
Trasy

Siedziba przedstawicielstwa kraju wschodzącego słońca na Zielonej Górze rozmieściła się w willi Ministra Oświaty Republiki Litewskiej Juozasa Tonkūnasa zaprojektowanej przez Juozasa Milvydasa tuż po jej wzniesieniu – w 1939 m. Tu swój bohaterski czyn przy pomocy Polskich Służb Specjalnych oraz litewskich dyplomatów, a także przy współpracy z Konsulem Niderlandów Janem Zwartendijkiem, oraz – co najważniejsze – nie zważając na zakaz władz japońskich, rozpoczął Konsul Japonii Čijunė Sugihara.

Dzisiaj na całym świecie znana historia, która pojednała więzami przyjaźni naród litewski i japoński, rozpoczęła się latem 1940 r. Wówczas do J. Zwartendijka, który od niedawna był powołany na stanowisko konsula, zwrócili się wychodźcy żydowscy z Polski. Po wyrażeniu zgody na wydanie im wiz turystycznych na wyspę Curacao nad Morzem Karaibskim Holender zwrócił się do Konsulatu Japonii – taka daleka podróż wymagała również posiadania wizy tranzytowej.

Długo nie rozmyślając Sugihara wyraził zgodę oraz siedząc za swoim biurkiem w konsulacie wydał na rzecz żydów, którzy zwrócili się do niego, 2 139 wiz tranzytowych. Nawet po zamknięciu konsulatu na rozkaz władz nadal pracował mieszkając w hotelu „Metropolis” do momentu opuszczenia Litwy – co prawda, brak jest danych odnośnie liczby wydanych przez niego wiz. J. Zwartendijkas wydał około 2 500 końcowych wiz docelowych, a więc obliczono, że ogólnie uratował 6 – 10 tys. osób (wiza była ważna da całej rodziny).

Wejście główne do domu, szczególnie charakterystyczne dla willi w Kownie w okresie międzywojennym, zaprojektowane z ulicy Vaižganto, oraz sekretariat konsulatu byli rozmieszczone na piętrze cokołowym, na parterze mieszkał Sugihara z rodziną. Między innymi, jeden z jego synów urodził się w Kownie, w Szpitalu im. P. Mažylisa. Od zachodniej strony na urwisku rozpościera się sad, z budynku widać niezwykłą panoramę Kowna. 

Obecnie w budynku jest otwarte muzeum poświęcone upamiętnieniu prac Sugihary oraz innych ludzi prawych na świecie prowadzone przez Fundację ,,Dyplomaci za życie” („Diplomatai už gyvybę”).

Dom Sugihary jest istotnym ogniskiem stosunków japońsko – litewskich, a także izraelsko – litewskich. Koło domu rosną sakury przywiezione z Japonii. W 2017 r. w tygodniu Sugihary grupa wolontariuszy zebrana przez japońską firmę „Tokon International”, która przybyła do Kowna, przemalowała elewację budynku. W 2018 r. podczas pierwszej swojej oficjalnej wizyty na Litwie budynek odwiedził Premier Japonii Shinzo Abe.

Dom Sugihary

Vaižganto g. 30, Kowno

Siedziba przedstawicielstwa kraju wschodzącego słońca na Zielonej Górze rozmieściła się w willi Ministra Oświaty Republiki Litewskiej Juozasa Tonkūnasa zaprojektowanej przez Juozasa Milvydasa tuż po jej wzniesieniu – w 1939 m. Tu swój bohaterski czyn przy pomocy Polskich Służb Specjalnych oraz litewskich dyplomatów, a także przy współpracy z Konsulem Niderlandów Janem Zwartendijkiem, oraz – co najważniejsze – nie zważając na zakaz władz japońskich, rozpoczął Konsul Japonii Čijunė Sugihara.

Dzisiaj na całym świecie znana historia, która pojednała więzami przyjaźni naród litewski i japoński, rozpoczęła się latem 1940 r. Wówczas do J. Zwartendijka, który od niedawna był powołany na stanowisko konsula, zwrócili się wychodźcy żydowscy z Polski. Po wyrażeniu zgody na wydanie im wiz turystycznych na wyspę Curacao nad Morzem Karaibskim Holender zwrócił się do Konsulatu Japonii – taka daleka podróż wymagała również posiadania wizy tranzytowej.

Długo nie rozmyślając Sugihara wyraził zgodę oraz siedząc za swoim biurkiem w konsulacie wydał na rzecz żydów, którzy zwrócili się do niego, 2 139 wiz tranzytowych. Nawet po zamknięciu konsulatu na rozkaz władz nadal pracował mieszkając w hotelu „Metropolis” do momentu opuszczenia Litwy – co prawda, brak jest danych odnośnie liczby wydanych przez niego wiz. J. Zwartendijkas wydał około 2 500 końcowych wiz docelowych, a więc obliczono, że ogólnie uratował 6 – 10 tys. osób (wiza była ważna da całej rodziny).

Wejście główne do domu, szczególnie charakterystyczne dla willi w Kownie w okresie międzywojennym, zaprojektowane z ulicy Vaižganto, oraz sekretariat konsulatu byli rozmieszczone na piętrze cokołowym, na parterze mieszkał Sugihara z rodziną. Między innymi, jeden z jego synów urodził się w Kownie, w Szpitalu im. P. Mažylisa. Od zachodniej strony na urwisku rozpościera się sad, z budynku widać niezwykłą panoramę Kowna. 

Obecnie w budynku jest otwarte muzeum poświęcone upamiętnieniu prac Sugihary oraz innych ludzi prawych na świecie prowadzone przez Fundację ,,Dyplomaci za życie” („Diplomatai už gyvybę”).

Dom Sugihary jest istotnym ogniskiem stosunków japońsko – litewskich, a także izraelsko – litewskich. Koło domu rosną sakury przywiezione z Japonii. W 2017 r. w tygodniu Sugihary grupa wolontariuszy zebrana przez japońską firmę „Tokon International”, która przybyła do Kowna, przemalowała elewację budynku. W 2018 r. podczas pierwszej swojej oficjalnej wizyty na Litwie budynek odwiedził Premier Japonii Shinzo Abe.

Twój komentarz

Wyślij
Komentarz został pomyślnie wysłany!