DO TYŁU

Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Druskiennikach

6°C
I. Fonbergo g. 15, Druskieniki
Słuchaj
Trasy

Jeszcze w połowie XIX w. na placu znajdującym się na początku alei Vilniaus została wzniesiona kaplica neogotycka, która swoim kształtem bardziej przypominała dom modlitwy prawosławnych. Być może dlatego, że prawdopodobnie została zaprojektowana przez architekta grodzieńskiego – w tym czasie uzdrowisko należało właśnie do tej guberni carskiej Rosji. Organistą w niniejszej kaplicy był ojciec Mikalojusa Konstantinasa Čiurlionisas, zaś dzwony kaplicy były natchnieniem dla młodego twórcy. Jednak w dniu dzisiejszym widzimy kościół, którego budowa była rozpoczęta w 1912 r. oraz zakończona w okresie międzywojennym – ponadto jest to jedyny kościół katolicki w całym uzdrowisku Druskiennik.

W 1909 r. zapadła decyzja o tym, że katolicy Druskiennik zasługują na bardziej przestrzenny dom modlitwy. Projekt dla nich przygotował absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu – Polak Stefan Szyler, który w swojej twórczości nie stronił od cytat historycznych, wysoko oceniał barok oraz renesans. Jednak podczas projektowania kościoła w Druskiennikach kontynuował tradycję neogotycką. Zdaniem specjalistów architektury, architekt opierał się na tradycji gotyckiej niderlandzkiej, pomorskiej i litewskiej. Z całą pewnością dopatrzymy się analogii z Kościołem św. Anny w Wilnie.

Budowę kościoła finansował proboszcz parafii katolickiej w Druskiennikach Bolesław Waleika, który jednocześnie w uzdrowisku założył tajną szkołę polską, zaś w 1942 r. został rozstrzelany w Grodnie. Inne źródła twierdzą, że sponsorem była żona wydawcy pisma „Ondyna Druskienickich Źródeł” Ksawerego Wolfganga – Henryka, zaś inny lokalny bogacz proponował środki pod warunkiem, że z jego willi będzie widoczne wejście do kościoła, na co ksiądz Valejka nie wyraził zgody.

Wojna wstrzymała budowę – nie zakończono wieży, nie wykonano robót wykończeniowych. Konsekracja kościoła miała miejsce dopiero w okresie międzywojennym. W archiwum prasowym można znaleźć taki ciekawy szczegół – odwiedzania nowego domu modlitwy nie stronił Marszałek Polski, w tamtym czasie już dyktator, Józef Piłsudski.

W latach okupacji radzieckiej do Druskiennik został delegowany ksiądz z Wilna Juozas Vaičiūnas, którego odwiedzali oraz na nieopodal rozmieszczonej plebanii gościli takie osoby jak językoznawca Juozas Balčikonis, pisarz Vincas Mykolaitis-Putinas i in.

W 1991 r. w elewacji kościoła ustawiono rzeźbę Chrystusa błogosławiącego o wysokości 4,5 m, której autorem jest Kęstutis Juozapas Patamsis.

Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej w Druskiennikach

I. Fonbergo g. 15, Druskieniki

Jeszcze w połowie XIX w. na placu znajdującym się na początku alei Vilniaus została wzniesiona kaplica neogotycka, która swoim kształtem bardziej przypominała dom modlitwy prawosławnych. Być może dlatego, że prawdopodobnie została zaprojektowana przez architekta grodzieńskiego – w tym czasie uzdrowisko należało właśnie do tej guberni carskiej Rosji. Organistą w niniejszej kaplicy był ojciec Mikalojusa Konstantinasa Čiurlionisas, zaś dzwony kaplicy były natchnieniem dla młodego twórcy. Jednak w dniu dzisiejszym widzimy kościół, którego budowa była rozpoczęta w 1912 r. oraz zakończona w okresie międzywojennym – ponadto jest to jedyny kościół katolicki w całym uzdrowisku Druskiennik.

W 1909 r. zapadła decyzja o tym, że katolicy Druskiennik zasługują na bardziej przestrzenny dom modlitwy. Projekt dla nich przygotował absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu – Polak Stefan Szyler, który w swojej twórczości nie stronił od cytat historycznych, wysoko oceniał barok oraz renesans. Jednak podczas projektowania kościoła w Druskiennikach kontynuował tradycję neogotycką. Zdaniem specjalistów architektury, architekt opierał się na tradycji gotyckiej niderlandzkiej, pomorskiej i litewskiej. Z całą pewnością dopatrzymy się analogii z Kościołem św. Anny w Wilnie.

Budowę kościoła finansował proboszcz parafii katolickiej w Druskiennikach Bolesław Waleika, który jednocześnie w uzdrowisku założył tajną szkołę polską, zaś w 1942 r. został rozstrzelany w Grodnie. Inne źródła twierdzą, że sponsorem była żona wydawcy pisma „Ondyna Druskienickich Źródeł” Ksawerego Wolfganga – Henryka, zaś inny lokalny bogacz proponował środki pod warunkiem, że z jego willi będzie widoczne wejście do kościoła, na co ksiądz Valejka nie wyraził zgody.

Wojna wstrzymała budowę – nie zakończono wieży, nie wykonano robót wykończeniowych. Konsekracja kościoła miała miejsce dopiero w okresie międzywojennym. W archiwum prasowym można znaleźć taki ciekawy szczegół – odwiedzania nowego domu modlitwy nie stronił Marszałek Polski, w tamtym czasie już dyktator, Józef Piłsudski.

W latach okupacji radzieckiej do Druskiennik został delegowany ksiądz z Wilna Juozas Vaičiūnas, którego odwiedzali oraz na nieopodal rozmieszczonej plebanii gościli takie osoby jak językoznawca Juozas Balčikonis, pisarz Vincas Mykolaitis-Putinas i in.

W 1991 r. w elewacji kościoła ustawiono rzeźbę Chrystusa błogosławiącego o wysokości 4,5 m, której autorem jest Kęstutis Juozapas Patamsis.

Twój komentarz

Wyślij
Komentarz został pomyślnie wysłany!