DO TYŁU

Muzeum Wojenne im. Witolda Wielkiego oraz Narodowe Muzeum Sztuk Pięknych M. K. Čiurlionisa

7°C
K. Donelaičio g. 64, Kowno
Słuchaj
Trasy

Zespół dwóch szczególnie bogatych muzeów, którym nie dorównuje żadne inne muzeum na Litwie – jeden z najbardziej wymiernych manifestów okresu międzywojennego zarówno pod względem objętości, jak również zamiarów.

Początki Muzeum Wojennego im. Witolda Wielkiego sięgają 1919 r. Dekret dowódcy wojskowego, generała, lejtnanta Pranasa Liatukasa podpisany w dniu 22 stycznia 1921 r. głosił, że „otwierane muzeum wojskowe zakłada w sobie szczególnie szlachetny oraz honorowy cel – wykonanie dla przyszłych pokoleń wiecznego pomnika upamiętniającego to, jak Litwa przez wieki nękana przez przeciwników zrzuciła z siebie brzemię niewolnictwa oraz z bronią w ręku przez ból i walkę odzyskała niepodległość”. Pierwsza ekspozycja wykonana w maneżu Pułku Piechoty 3-ego Donu Armii Carskiej Rosji rozmieszczonym na terenie obecnego Placu Jedności. Co prawda, po upływie kilku lat muzeum zamknięto ze względu na jego stan awaryjny, od tamtego czasu są prowadzone dyskusje na temat tego, jaki budynek powinien spełniać niniejszą funkcję oraz w jakim miejscu ma być rozmieszczony.

Historia Narodowego Muzeum Sztuk Pięknych im. M. K. Čiurlionisa jest obliczana od dnia 14 grudnia 1921 r. Pierwsza galeria im. Čiurlionisa została założona na Górze Sów, ją można odwiedzić również w dniu dzisiejszym.

Kamień węgielny nowego muzeum poświęcono w 1930 r. podczas obchodów 500-setnej rocznicy śmierci Witolda Wielkiego. Piasek do fundamentu budynku przywieziono z Góry Giedymina oraz miejsc, w których toczyła się walka o niepodległość. Realizacja projektu zwanego w prasie międzywojennej ,,Domem kultury narodowej” ( „Tautos kultūros namas”) była zarówno sprawą państwową, jak również osobistą każdego Litwina. Konkursy architektoniczne były ogłaszane nawet dwukrotnie, zaś budowa finansowana zarówno przez Litwinów lokalnych jak i zagranicznych potrwała nawet 6 lat. Budynek otwarto w dniu 16 lutego 1936 r.

Projekt budynku przygotował Vladimiras Dubeneckis, któremu asystował Karolis Reisonas. Kubatura południowa jest symbolicznym pomnikiem poświęconym Witoldowi Wielkiemu. Tu istotnym akcentem jest wieża karylion, arkada z ekspozycją armat, lwy, które przybyły z Dworu Ostrowieckiego w Birżech, zdobiące albumy fotograficzne tysięcy mieszkańców Kowna. Północna strona, tzw. Čiurlionisa, wyraźnie natchniona twórczością niniejszego symbolisty, na głównej elewacji gołym okiem można zobaczyć lubiany przez artystę motyw korony.

W 2015 r. decyzją Komisji Europejskiej na listę Znaku Dziedzictwa Europejskiego wpisano 44 obiekty architektury modernistycznej międzywojennej w Kownie, wśród których znajduje się również niniejszy zespół muzeów.

Muzeum Wojenne im. Witolda Wielkiego oraz Narodowe Muzeum Sztuk Pięknych M. K. Čiurlionisa

K. Donelaičio g. 64, Kowno

Zespół dwóch szczególnie bogatych muzeów, którym nie dorównuje żadne inne muzeum na Litwie – jeden z najbardziej wymiernych manifestów okresu międzywojennego zarówno pod względem objętości, jak również zamiarów.

Początki Muzeum Wojennego im. Witolda Wielkiego sięgają 1919 r. Dekret dowódcy wojskowego, generała, lejtnanta Pranasa Liatukasa podpisany w dniu 22 stycznia 1921 r. głosił, że „otwierane muzeum wojskowe zakłada w sobie szczególnie szlachetny oraz honorowy cel – wykonanie dla przyszłych pokoleń wiecznego pomnika upamiętniającego to, jak Litwa przez wieki nękana przez przeciwników zrzuciła z siebie brzemię niewolnictwa oraz z bronią w ręku przez ból i walkę odzyskała niepodległość”. Pierwsza ekspozycja wykonana w maneżu Pułku Piechoty 3-ego Donu Armii Carskiej Rosji rozmieszczonym na terenie obecnego Placu Jedności. Co prawda, po upływie kilku lat muzeum zamknięto ze względu na jego stan awaryjny, od tamtego czasu są prowadzone dyskusje na temat tego, jaki budynek powinien spełniać niniejszą funkcję oraz w jakim miejscu ma być rozmieszczony.

Historia Narodowego Muzeum Sztuk Pięknych im. M. K. Čiurlionisa jest obliczana od dnia 14 grudnia 1921 r. Pierwsza galeria im. Čiurlionisa została założona na Górze Sów, ją można odwiedzić również w dniu dzisiejszym.

Kamień węgielny nowego muzeum poświęcono w 1930 r. podczas obchodów 500-setnej rocznicy śmierci Witolda Wielkiego. Piasek do fundamentu budynku przywieziono z Góry Giedymina oraz miejsc, w których toczyła się walka o niepodległość. Realizacja projektu zwanego w prasie międzywojennej ,,Domem kultury narodowej” ( „Tautos kultūros namas”) była zarówno sprawą państwową, jak również osobistą każdego Litwina. Konkursy architektoniczne były ogłaszane nawet dwukrotnie, zaś budowa finansowana zarówno przez Litwinów lokalnych jak i zagranicznych potrwała nawet 6 lat. Budynek otwarto w dniu 16 lutego 1936 r.

Projekt budynku przygotował Vladimiras Dubeneckis, któremu asystował Karolis Reisonas. Kubatura południowa jest symbolicznym pomnikiem poświęconym Witoldowi Wielkiemu. Tu istotnym akcentem jest wieża karylion, arkada z ekspozycją armat, lwy, które przybyły z Dworu Ostrowieckiego w Birżech, zdobiące albumy fotograficzne tysięcy mieszkańców Kowna. Północna strona, tzw. Čiurlionisa, wyraźnie natchniona twórczością niniejszego symbolisty, na głównej elewacji gołym okiem można zobaczyć lubiany przez artystę motyw korony.

W 2015 r. decyzją Komisji Europejskiej na listę Znaku Dziedzictwa Europejskiego wpisano 44 obiekty architektury modernistycznej międzywojennej w Kownie, wśród których znajduje się również niniejszy zespół muzeów.

Twój komentarz

Wyślij
Komentarz został pomyślnie wysłany!