DO TYŁU

Willa „Vaidilutė“

(obecnie Muzeum Oporu i Zesłania)

10°C
J. Basanavičiaus g. 21, Połąga
Słuchaj
Trasy

Połąga jest jedną z najstarszych miejscowości Litwy, w źródłach pojawia się już w 1161 r. W XV–XVII w. była ona najważniejszym portem Litwy. Od 1819 r. do pierwszej wojny światowej Połąga oraz wiele sąsiednich osiedli należało do guberni kurlandzkiej, zaś do 1921 r. – do Łotwy. Przyśpieszenie przekształcenia miasta portowego w uzdrowiskowe nastąpiło w 1824 r., kiedy to właścicielem Połągi został pułkownik carskiej armii – hrabia Mikołaj Tyszkiewicz. Ulice Vytauto, S. Dariaus ir S. Girėno, J. Basanavičiaus zostały centrum nowego miasta, zaś ostatnia – również główną aleją. Nowa architektura uzdrowiska (niniejsze miano oficjalnie nadano w 1909 r.), najczęściej drewniana, była harmonijnie dopasowana do widowiskowej przyrody nadmorskiej, dana tendencja jest kontynuowana również w okresie międzywojennym. Drewniane wille, które przetrwały do dziś dnia w uzdrowisku, są obecnie dostosowane do różnych potrzeb. Oto historia jednego z takich budynków.

„W głównym skupisku turystów w Połądze przy ul. J. Basanavičiaus, pomiędzy barami, z których rozlega się rosyjska muzyka, pływa dziwna chałupa. Jest to Muzeum Oporu i Zesłania, który w centrum uzdrowiska przypomina łódkę, która przez przypadek trafiła na ścieżkę szybkobieżnego kutera” – w 2015 r. z uzdrowiska pisał dziennikarz Dovydas Pancerovas. Łódka, o której wspominał, jest to szczególnie mała, nawet ,,karłem” nazywana willa „Vaidilutė”.

„Vaidilutė” została wzniesiona na działce o wiele większej willi „Dievaitis” z XIX w., która się nie zachowała. Wiadomo, że działkę od hrabiów Tyszkiewiczów po pierwszej wojnie światowej nabył ksiądz Liudvikas Kasperavičius, który zapisał ją siostrze Bronislavie Zabulionienė. Dokładna data zakończenia budowy willi jest nieznana, jednak przypuszcza się, że została ona wybudowana około 1936 r., ponieważ w 1937 r. była już zamieszczona na planie miejskim.

Nieduża willa w kształcie prostokąta ozdobiona elementami rzeźbionymi z otworem na wylot właściwymi tej epoce – uwagę przyciąga balkon i przedsionek. Ponadto arki przedsionka niewłaściwe dla tego typu budynków na Litwie posiadają nawet cechy wschodnie. Drewniana willa została jakościowo odbudowana, jedyna niezgodność – przy wymianie okien nie zachowano podziału okien właściwego dla okresu międzywojennego.

Mała „Vaidilutė” została nacjonalizowana przez Sowietów. Muzeum Oporu i Zesłania założono w wille w 1993 r., w nim wiele uwagi poświęca się liderowi ruchu oporu – generałowi Jonasowi Žemaitisowi, który urodził się i mieszkał w Połądze, jej obywatelowi honorowemu. W 2014 r budynkowi nadano status lokalnego dobra nieruchomego kultury.

Willa „Vaidilutė“

(obecnie Muzeum Oporu i Zesłania)

J. Basanavičiaus g. 21, Połąga

Połąga jest jedną z najstarszych miejscowości Litwy, w źródłach pojawia się już w 1161 r. W XV–XVII w. była ona najważniejszym portem Litwy. Od 1819 r. do pierwszej wojny światowej Połąga oraz wiele sąsiednich osiedli należało do guberni kurlandzkiej, zaś do 1921 r. – do Łotwy. Przyśpieszenie przekształcenia miasta portowego w uzdrowiskowe nastąpiło w 1824 r., kiedy to właścicielem Połągi został pułkownik carskiej armii – hrabia Mikołaj Tyszkiewicz. Ulice Vytauto, S. Dariaus ir S. Girėno, J. Basanavičiaus zostały centrum nowego miasta, zaś ostatnia – również główną aleją. Nowa architektura uzdrowiska (niniejsze miano oficjalnie nadano w 1909 r.), najczęściej drewniana, była harmonijnie dopasowana do widowiskowej przyrody nadmorskiej, dana tendencja jest kontynuowana również w okresie międzywojennym. Drewniane wille, które przetrwały do dziś dnia w uzdrowisku, są obecnie dostosowane do różnych potrzeb. Oto historia jednego z takich budynków.

„W głównym skupisku turystów w Połądze przy ul. J. Basanavičiaus, pomiędzy barami, z których rozlega się rosyjska muzyka, pływa dziwna chałupa. Jest to Muzeum Oporu i Zesłania, który w centrum uzdrowiska przypomina łódkę, która przez przypadek trafiła na ścieżkę szybkobieżnego kutera” – w 2015 r. z uzdrowiska pisał dziennikarz Dovydas Pancerovas. Łódka, o której wspominał, jest to szczególnie mała, nawet ,,karłem” nazywana willa „Vaidilutė”.

„Vaidilutė” została wzniesiona na działce o wiele większej willi „Dievaitis” z XIX w., która się nie zachowała. Wiadomo, że działkę od hrabiów Tyszkiewiczów po pierwszej wojnie światowej nabył ksiądz Liudvikas Kasperavičius, który zapisał ją siostrze Bronislavie Zabulionienė. Dokładna data zakończenia budowy willi jest nieznana, jednak przypuszcza się, że została ona wybudowana około 1936 r., ponieważ w 1937 r. była już zamieszczona na planie miejskim.

Nieduża willa w kształcie prostokąta ozdobiona elementami rzeźbionymi z otworem na wylot właściwymi tej epoce – uwagę przyciąga balkon i przedsionek. Ponadto arki przedsionka niewłaściwe dla tego typu budynków na Litwie posiadają nawet cechy wschodnie. Drewniana willa została jakościowo odbudowana, jedyna niezgodność – przy wymianie okien nie zachowano podziału okien właściwego dla okresu międzywojennego.

Mała „Vaidilutė” została nacjonalizowana przez Sowietów. Muzeum Oporu i Zesłania założono w wille w 1993 r., w nim wiele uwagi poświęca się liderowi ruchu oporu – generałowi Jonasowi Žemaitisowi, który urodził się i mieszkał w Połądze, jej obywatelowi honorowemu. W 2014 r budynkowi nadano status lokalnego dobra nieruchomego kultury.

Twój komentarz

Wyślij
Komentarz został pomyślnie wysłany!