DO TYŁU

Zespół willi

6°C
Maironio g. 14 oraz Maironio g. 12, Druskieniki
Słuchaj
Trasy

Druskienniki po raz pierwszy w źródłach historycznych pojawiają się w 1596 r. – istnieje zapis, że wieś Druskienniki została przekazana na rzecz zarządcy dworu przewalskiego pana Voropajusa. Już w tamtych czasach mieszkańcy wsi odkryli moc leczniczą słonych źródeł w Poniemuniu, stąd korzystali z nich do leczenia ran na swoich nogach. Jest znana nawet dynastia lekarzy ludowych Sūručiai (Sūrmiesčiai, Suraučiai). Ponadto wyraz „druskininkas” oznacza „osobę, która zajmuje się produkcją, sprzedażą soli”.

W 1794 r. Druskienniki zostały ogłoszone miejscowością leczniczą na mocy dekretu króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego, który odwiedził Druskienniki. W 1837 r. pozwolenie na rozwój uzdrowiska, które słynęło z kąpieli borowinowych i mineralnych, wydał car Mikołaj I, zaś pod koniec XIX w. miasteczko było znane już również poza granicami imperium rosyjskiego. Uzdrowisko, które znacznie ucierpiało podczas pierwszej wojny światowej, zostało faktycznie odbudowane w 1930 r. W okresie międzywojennym gwałtownie rosła liczba osób odbywających tu kurację, budowano dużo nowych willi oraz doprowadzono do porządku wcześniej wybudowane.

Nieco dalej od hałaśliwego centrum uzdrowiska Druskiennik na miłośników architektury czeka deser, w którym jest mnóstwo elementów rzeźbionych z otworem na wylot. Jest to zespół dwóch willi szczególnie harmonijnie wkomponowany w otoczenie uzdrowiska oraz otoczony bujną roślinnością. Bardziej wystawna, oznaczona numerem 14, powiewa włoskim romantyzmem.

Budynki drewniane zostały wzniesione pod koniec XIX w. Właśnie w tym czasie oraz nieco później, przed pierwszą wojną światową, uzdrowisko było lubiane przez Mikalojusa Konstantinasa Čiurlionisa, Petrasa Rimšę oraz innych znanych twórców oraz intelektualistów tamtych czasów.

Istnieją wzmianki o tym, że zespół był własnością lokalnego przedsiębiorcy Frenkelisa, który założył w willi restaurację oraz jako jeden z pierwszych w mieście oddawał w wynajem pokoje dla wczasowiczów. Pierwsza nazwa willi brzmiała „Imperial”. Willa w kolorze kości słoniowej była wykonana ze ściętych bierwion ukrytych pod deskami wykończeniowymi. Elewacja budynku była ozdobiona licznymi elementami ażurowymi (tzw. styl rosyjski). Mniejszy budynek zespołu – skromniejszy, jednokondygnacyjny, jednak również bogaty w elementy dekoracyjne.
 

Obejrzyj również zbliżoną pod względem nastrojowym do niniejszego zespołu willę przy ulicy Maironio g. 16, która została wzniesiona w nieco późniejszym okresie, co prawda, bardziej szwajcarską niż włoską. Możesz też tu wejść – tu już przez wiele lat działa kultowa kawiarnia „Širdelė”. Każda z tych willi przez dużo lat nie zmieniła swojej funkcji – w dniu dzisiejszym są one częścią kompleksu wypoczynkowego „Dainava”.

Zespół willi

Maironio g. 14 oraz Maironio g. 12, Druskieniki

Druskienniki po raz pierwszy w źródłach historycznych pojawiają się w 1596 r. – istnieje zapis, że wieś Druskienniki została przekazana na rzecz zarządcy dworu przewalskiego pana Voropajusa. Już w tamtych czasach mieszkańcy wsi odkryli moc leczniczą słonych źródeł w Poniemuniu, stąd korzystali z nich do leczenia ran na swoich nogach. Jest znana nawet dynastia lekarzy ludowych Sūručiai (Sūrmiesčiai, Suraučiai). Ponadto wyraz „druskininkas” oznacza „osobę, która zajmuje się produkcją, sprzedażą soli”.

W 1794 r. Druskienniki zostały ogłoszone miejscowością leczniczą na mocy dekretu króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego, który odwiedził Druskienniki. W 1837 r. pozwolenie na rozwój uzdrowiska, które słynęło z kąpieli borowinowych i mineralnych, wydał car Mikołaj I, zaś pod koniec XIX w. miasteczko było znane już również poza granicami imperium rosyjskiego. Uzdrowisko, które znacznie ucierpiało podczas pierwszej wojny światowej, zostało faktycznie odbudowane w 1930 r. W okresie międzywojennym gwałtownie rosła liczba osób odbywających tu kurację, budowano dużo nowych willi oraz doprowadzono do porządku wcześniej wybudowane.

Nieco dalej od hałaśliwego centrum uzdrowiska Druskiennik na miłośników architektury czeka deser, w którym jest mnóstwo elementów rzeźbionych z otworem na wylot. Jest to zespół dwóch willi szczególnie harmonijnie wkomponowany w otoczenie uzdrowiska oraz otoczony bujną roślinnością. Bardziej wystawna, oznaczona numerem 14, powiewa włoskim romantyzmem.

Budynki drewniane zostały wzniesione pod koniec XIX w. Właśnie w tym czasie oraz nieco później, przed pierwszą wojną światową, uzdrowisko było lubiane przez Mikalojusa Konstantinasa Čiurlionisa, Petrasa Rimšę oraz innych znanych twórców oraz intelektualistów tamtych czasów.

Istnieją wzmianki o tym, że zespół był własnością lokalnego przedsiębiorcy Frenkelisa, który założył w willi restaurację oraz jako jeden z pierwszych w mieście oddawał w wynajem pokoje dla wczasowiczów. Pierwsza nazwa willi brzmiała „Imperial”. Willa w kolorze kości słoniowej była wykonana ze ściętych bierwion ukrytych pod deskami wykończeniowymi. Elewacja budynku była ozdobiona licznymi elementami ażurowymi (tzw. styl rosyjski). Mniejszy budynek zespołu – skromniejszy, jednokondygnacyjny, jednak również bogaty w elementy dekoracyjne.
 

Obejrzyj również zbliżoną pod względem nastrojowym do niniejszego zespołu willę przy ulicy Maironio g. 16, która została wzniesiona w nieco późniejszym okresie, co prawda, bardziej szwajcarską niż włoską. Możesz też tu wejść – tu już przez wiele lat działa kultowa kawiarnia „Širdelė”. Każda z tych willi przez dużo lat nie zmieniła swojej funkcji – w dniu dzisiejszym są one częścią kompleksu wypoczynkowego „Dainava”.

Twój komentarz

Wyślij
Komentarz został pomyślnie wysłany!